Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Ξεκινάμε…. Πάμε μακριά?

Αν κανείς μου έλεγε τί είναι αυτά που σαν πιτσιρικάς έπρεπε να κάνω για να μη μου λείπουν τώρα, είναι λίγα. Αλλά βασικά. Θα ήθελα να ξέρω κιθάρα, λαγούτο, σαντούρι και να διαβάζω τις νότες όλες. Θα ήθελα να ήμουν δίπλα στο Θανάση όταν έγραφε την Ανδρομέδα (έστω στην Αμερική). Θα ήθελα να ήμουν Αθηναίος και να βρίζω μια ζωή την Αθήνα. Να ήξερα να φεύγω από οποιαδήποτε νοσηρή – μονόδρομη σχέση εξάρτησης και όχι να με τραβάνε· και στους πλεονασματικούς και ελλειμματικούς έρωτές μου. Το πιο πολύ όμως που θα ήθελα, είναι να έπιανα μια λευκή κόλλα χαρτί και να την έστυβα. Να έγραφα, να έγραφα…

Και είναι τραγικότερο όλων να μην μπορείς να εκφράσεις τη σκέψη σου, τους πόθους σου, τις αιτίες και τις αφορμές. Νιώθεις γυμνός. Είσαι γυμνός· ανυπεράσπιστος, ανήμπορος, ιδιοτελής. Εκεί λοιπόν είναι που συναντάς του ποιητή το στίχο, του ζωγράφου την εικόνα, του συνθέτη τον ήχο. Και τα κάνεις δικά σου. Μηρυκάζεις και θαρρείς είσαι άτρωτος. Δεν είναι όμως έτσι.

Βέβαια, πώς είναι δυνατόν να μη νιώθεις υπερφίαλος, φλύαρος, σολοικιστής όταν απλά σε μια σελίδα θέλεις να γράψεις για θεσμούς, όπως είναι το ψέμα, όπως είναι μια φεγγοβόλα νύχτα, όπως είναι ένα κακό όνειρο;

Είμ’εγώ,μ’ακούς;

Ξυπνάς και είσαι εικοσιπέντε· Πόσα τρένα είδες ερήμην να περνάν; Πόσους άδηλους και κρύφιους έρωτες καθαίρεσες; Και ήταν όλα αυτά; ΟΧΙ! Σίγουρα όχι. Και το πλέον σίγουρο είναι ότι ξεκινάς να συμβιβάζεσαι, να προσγειώνεσαι και να νιώθεις πως τα όνειρά σου έχουν ακτίνα χιλιομέτρου. Μπορεί να μην ξέρεις πού πατάς, ποιο είναι το μέλλον σου, συνειδητοποιείς όμως, πως αυτά που βρίσκουμε και αγαπάμε στους άλλους και στον εαυτό μας είναι οι ατέλειές μας. Και γι αυτό μας αγαπούν οι άλλοι.

Άκου,άκου

Πρέπει να είσαι πολύ εγωιστής αν νομίζεις ότι αυτά που γράφεις ενδιαφέρουν και άλλους. Τους αγγίζουν.

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου