Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Παραμύθι {όμοιος στον όμοιο}

Γνώρισα μια φορά ένα είδος ανθρώπου και αμέσως το αγάπησα! Δεν ήταν ένας άνθρωπος κοινός, σαν όπως είμαστ’ όλοι εμείς, ήταν αλλόκοτος. Ήταν άδειος! Κενός!

Φόραγε ρούχα κανονικά, έτρωγε ό,τι και μείς και συνήθιζε να συχνάζει στα στέκια τα δικά μας. Ήταν και όμορφος πολύ! Κανείς δεν το καταλάβαινε το πρόβλημά του. Είχε ρυθμίσει τη ζωή του έτσι, ώστε να φαίνεται ότι όλα λειτουργούν φυσιολογικά (σσ: μεταξύ μας, τον βοηθούσαν τα πλασματάκια της νύχτας, αυτά που βγαίνουν όταν κοιμόμαστε. Ερχόταν κάθε βράδυ και του έδιναν δάκρυα και έλουζε το πρόσωπό του, του δίναν ένα ρητό και αυτά για αντάλλαγμα έπαιρναν γλυκά και σοκολάτες).

Κενός! Τι παναπεί; Κανείς δεν ήξερε να πει, μόνο ο ίδιος. Άλλος έλεγε κενός είναι αυτός που δεν αγαπά και ποτέ του δεν αγάπησε, ένας άλλος είπε ότι αγάπησε μόνο τον εαυτό του, η γιαγιά μου είπε αυτός που δεν κάνει μόνος σκέψεις, ένας άλλος -που δεν τον ξέρετε- μου είπε, ότι κενός είναι αυτός που σκέφτεται να βάλει status στο ίντερνετ και τελικά δεν τα καταφέρνει, ή εν πάσει περιπτώσει αυτό έχει ως σκοπό ύπαρξης.

Ξύπναγε λοιπόν και κοιμόταν χωρίς σκοπό και την ημέρα την περνούσε με κόσμο σαν κι αυτόν, σχεδόν κενό.  Για τους υπόλοιπους δεν είχε ούτε δευτερόλεπτο, ούτε λίγο ψωμί. Πώς να χει άλλωστε, εδώ που τα λέμε; Πώς να τους καταλάβει; Δίπλα του πάντα εκείνα τα κορίτσια της συγγνώμης που τα τραγουδάμε και τα συγχωράμε σε κάθε λάθος, φουστάνια άχρωμα.

Μια νύχτα όπως η σημερινή έτυχε διαβάτης έξω στην πόρτα του!

-Ψιτ φίλε! Έλα από δω λίγο. Θέλω να σε θαυμάσω λίγο για αυτά που βλέπεις στους δρόμους γυρνώντας, μα και για αυτά που σε έκανε η ζωή σου να αισθάνεσαι.

-Καθένας έχει νιώσει, απάντησε ο διαβάτης.

-Εγώ καλέ μου δεν μπορώ, έχω κατάρα και ευχή να μη μπορώ να νιώσω.

-Ε, τότε σου πουλώ εγώ· όλα αυτά που έζησα, άλλα τόσα που πόθησα και της ζωής τις λύπες. Σου δίνω και αρετές πολλές από την εποχή που ανδρώθηκα μέσα στου δρόμους. Σου δίνω κλάμα της μαμάς μου και γέλιο των φίλων μου. Σου δίνω αγάπη να μπορείς να τη μεταφέρεις στον πλησίον. Ό,τι θες! Μόνο με μια συμφωνία: κάθε που θα πηγαίνει δώδεκα και σταματώ το περπάτημα στο δρόμο, εμένα να θυμάσαι. Και αν μπορείς να σταματήσεις την παλιά σου τη ζωή, να γίνεις τρανός και δυνατός και να αλλάξεις τις παλιές συνήθειες.

Ο φίλος μας το σκέφτηκε πολύ. Στην αρχή του φάνηκε υπέροχη ιδέα! Το ξανασκέφτηκε όμως αρκετά. Δεν δείλιασε και του είπε φωναχτά:

-Δεν ξέρω αν αυτά που λες μπορούν να γίνουν, κι αν όντως με καλό σκοπό υπήρξες στη ζωή μου, αυτό που ξέρω μόνο εγώ είναι πως αν το παρελθόν μου απαρνηθώ και αν σε άλλο δρόμο με στείλεις να ορίσω, πώς θα δώσω πρώτα την αγάπη σε κάποιον που δεν ξέρω; Δεν θα το κάνω τούτο που ζητάς, γιατί πολύ απλά, αν μπορούσα κάποιον να αγαπήσω αυτό θα ήταν το παρελθόν μου και κείνο δεν το απαρνιέμαι. Άσε με λοιπόν στη μοίρα μου και μην ξανάρθεις!

Η αλήθεια λοιπόν και το δίκαιο είναι κάπου στη μέση για τον ήρωα μας και το τέλος της ιστορίας παντελώς άγνωστο και πουθενά γραμμένο.



Αν έχετε ποτέ νιώσει, έστω και για λίγο όπως ο ήρωας πριν, δεν είν’ τυχαίο


Ευχαριστώ πραγματικά πολύ κόσμο που ‘μου δίνει υλικό’ για να μηρυκάσω με τη ησυχία μου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου