Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

Ένθα ως δίκαιος αναπαύομαι

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε, και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ!

Κατέληξα!

Αλήθεια, πότε; Χαμπάρι δεν πήρα! Να δεις αύριο θα δω τα Σεραφείμ! Πάντως καμία σχέση με το πώς τα περιγράφουν. Περνάει, λέει, η ζωή σου σαν ταινία και μαλακίες! Και πως να πιστέψουμε για πράγματα που λένε άνθρωποι και δεν τα έχουν κάνει; Πώς να πιστέψεις ένα θνητό να σου μιλάει για θάνατο όταν ο ίδιος είναι ζωντανός;

Τίποτα δεν κατάλαβα. Και εδώ που τα λέμε, ούτε καν καταλαβαίνεις πώς φτάνεις να πεθάνεις. Ξυπνάς μόνος και νιώθεις σαν όπως όλες τις μέρες. Σαν βγεις όμως έξω στη ζωή –γιατί εδώ μέσα ζωή δεν είναι-  εκεί συνειδητοποιείς την τραγική σου κατάσταση. Βρίσκεσαι ακόμα εδώ και ακούς το μνημόσυνό σου, τα καλά σου και τα όμορφα· μόνο αυτά, ναι. Τα άλλα μετά από τον θάνατό σου πάντα παραγράφονται!

Αλήθεια, δικαιώθηκα; Με νοιάζει; Η διαφορά της δικαίωσης μεταξύ του νεκρού από το ζωντανό, είναι ότι ο ζωντανός τη διεκδικεί πάντα, μα στο τέλος του είναι άχρηστη. Η δικαίωση για τον ζωντανό είναι μια πλάνη, γιατί και να δικαιωθείς σε κάτι, τίποτα δεν αλλάζει. Το Δίκαιο και την αδικία, όπως την ηθική και την ανηθικότητα την αναμετράει κανείς στον εαυτό του και δεν χρειάζεται όλα αυτά να τα κάνεις φανφάρες για μποζεριά! Άκου και μένα που βρίσκομαι σε άλλο κόσμο. Αυτά είναι  τα μάταια.

Λέξη πλανεύτρα η δικαίωση! Όταν τη λάβεις, θαρρείς αλλάζουν τα πράγματα στις ψυχές των ανθρώπων· κι όμως δεν συμβαίνει. Σαν κείνο το επίρρημα που χρησιμοποιούν οι ζωντανοί, το αρκετά. Όταν το ακούς, νομίζεις προσδιορίζει το ρήμα της πρότασης και του προσθέτει. Χα! Το αντίθετο είναι! Γι’ αυτό φίλε, άμα ακούς πως σ’ αγαπάνε αρκετά, γίνε λίγο επιφυλακτικός.

Αλήθεια τί μου λείπει; Πάντως είμαι αρτιμελής! Κείνο που μου λείπει όμως, όταν ήμουν ζωντανός, είναι που δεν άκουσα το σ’ αγαπώ από κει που θα μου έπρεπε. Είναι που στο τέλος δεν ήσουν εδώ. Και αν δεν ήσουν στο τέλος, τι να τις κάνω τις σπαραξικάρδιες κραυγές σου πάνω απ’ το μνήμα; Γι’ αυτό φίλε, να λες το σ’ αγαπώ πάντα εκεί που το νιώθεις. Και εκεί που δεν αξίζει, να μη δίνεις ευκαιρίες. Γιατί ακόμα και να τη δώσεις, ακόμα και αν δικαιωθείς στο μέλλον, οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.


Είμαι σίγουρος. Δεν είναι η αρχή του τέλους. Είναι το τέλος της αρχής.



Πάντως προσπάθησα αρκετά




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου