Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Και μετά, και μετά…

Σα βγεις στον πηγαιμό για Αγρινιάρα να είναι μακρύς ο δρόμος!
Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες μην τους φοβάσαι

Και μετά τί μένει;

Ξέρω ‘γώ τί μένει; Μια ανάμνηση καλή, μειδιάματα κλαυσίγελων σε  μελλοντική συνάντηση, επαφές αχρησιμοποίητες στο κινητό και μερικά τσιγάρα που δεν έκανες. Έπειτα όλοι θα είναι εκεί, σε ένα μακρύ μνημόσυνο εν ζωή.

Κρατάω τα πάντα και δεν μετανιώνω για τίποτα, δεν αδίκησα κανέναν εν γνώσει μου και οι επιλογές μου και η διαχείριση των κρίσεών μου –θέλω να- πιστεύω πως ήταν πάντα οι σωστές.

Κρατάω ΦΙΛΟΥΣ. Κρατάω Γιάννη, Τζένη, Σιδερή, Ελένη, Ελένη, Γιάννη, Ακριβούλα, Σούλα, Ειρήνη, Χρήστο, Ηλία, Χριστιάνα, Κώστα άλλους τόσους και άλλους τόσους και άλλους τόσους!

Κρατάω κακές στιγμές και προδοσία (προδοσίες) μιας νύχτας. Μόνο από κει θα μάθεις!

Κρατάω πόνο και άσχημες νύχτες.

Κρατάω ιστορίες που θα διηγούμαι στο υπόλοιπο

Τους έρωτες. Το ξενέρωμα

Κρατάω τα μεθύσια, σαν το σημερινό.

Τα τσιγάρα στην Αγία Μαρίνα



‘Ό,τι απομένει έιναι μια συνάθροιση Σαραντάριδων… (Δ.Σαββόπουλος)’

«… αλλά θα είμαι πάντα εκεί. Έτσι απλά…»

Χα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου