Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Τα ναυάγια

Ένας μαλάκας ανδρείκελος  που δεν ένιωσε τίποτα, μα σε πείσμα της απελπισίας δηλώνει αγάπη φιλική και ένας βλακαμάς δειλός που ένιωσε πολλά και είπε ότι δεν ένιωσε τίποτα.. Αυτή είναι η αλήθεια! ΟΥΣΤ ΒΡΩΜΟΣΚΥΛΑ.

Δημοσιεύσεις του πεταματού, περιγραφή σάπια, θέματα άτοπα και κυρίως πολλές πολλές πολλές άσωτες νύχτες..

Πόσες, άραγε, πόσες φορές ξεκίνησα να γράψω; Ούτε και γώ ξέρω. Και άξαφνα, εκεί στην τέταρτη – πέμπτη λέξη [λέξεις λουλουδάτες, περισπούδαστες] ο νους μου μ’ εγκατέλειπε, αυτομολούσε στ’ άγνωστα! Έμενα μόνος, αβοήθητος και απροστάτευτος. ‘Ο νους σου πάει φίλε μου, μου είπα, καβλαντίστηκε ξανά, ώρα για νάνι’.

Και εδώ που τα λέμε, ποιος ο λόγος της τέχνης αν δεν υπάρχει κάτι να τσιμπήσει αυτόν που τη δημιουργεί (και προς Θεού, δεν εννοώ την αφεντιά μου); Και ποιος ο λόγος να μηρυκάσεις υποθέσεις πεθαμένες, μια προδοσία – ένα χαμένο έρωτα – μια φυγή του κλέφτη (χα!) -  ένα ‘δεν ένιωσα’, ας πούμε φερ’ ειπείν! Έτσι λοιπόν αποφάσισα το γράψιμο να πάψω αν δεν βρω το λόγο να μεταφέρω κάτι, μια ανησυχία αληθινή, ένα ούριο μελτέμι, μια ιστορία, ένα σκίρτημα, ένα μήνυμα στο κινητό!

Και πώς άλλωστε να μπορώ να γράψω; Τι να περιγράψω; Τα λεφτά;

Είμαι στα δικά μου χώματα, εκεί που δεν ανακαλύφθηκε ποτέ το μελάνι. Εκεί που κανένας συγγραφέας δεν μπορεί να βαλσαμώσει και να συμπυκνώσει το συναίσθημα. Είμαι στον τόπο που όταν λέμε αέρηδες, εννοούμε το συρτό στα πανηγύρια, που μόνο εκεί διδάσκεται ο αντικριστός απτάλικος - αντρίκιος -  σε σύναξη ψυχής. Είμαι εκεί που πέντε τα ξημερώματα, έπειτα από δύο τελάρα μπύρες, λέμε ‘πάμε για ποτό;’, και το εννοούμε! Και άνθρωποι αυθεντικοί, που σε κανένα βοσκοτόπι, Πόλη και χωριό που βάδισα, δεν είδα ειλικρινά. Είμαι στον μοναδικό τόπο που γνώρισα, που τα παραδοσιακά τραγούδια δεν λένε για έρωτες και κοινωνικές τάξεις, γιατί πολύ απλά δεν υπήρξε ποτέ απαγορευμένος έρωτας. Αντίθετα τα τραγούδια, τα κάλαντα, η ζωή, είναι όλοι ύμνοι στο κρασί. Είμαι στον τόπο που μπορείς να καθίσεις αβίαστα και φυσικότατα στο ίδιο τραπέζι με μια ηθοποιό, έναν ναυτικό εξηντάρη  -μύθο στον τόπο σου- που επέζησε από έξι ναυάγια, ένα πλανόδιο μανάβη, ένα πασίγνωστο σχεδιαστή μόδας και το Γιάννη τον Κινέζο και να γλεντήσετε νομίζοντας πως είναι το πιο φυσιολογικό σμήγμα παρέας, σινάφι απροσδόκητο! Είμαι στο χωριό που τον άνεμο δεν μπορεί να τον μετρήσει καμία κλίμακα μποφόρ και μετριέται μόνο με τη μέθοδο του μικρού και μεγάλου στρίματος.

Θα ήμουν λοιπόν τουλάχιστον φισέκι αν έχανα την πραγματική ζωή και έπιανα να γράφω! Εδώ ζούμε, δεν μηρυκάζουμε! Τα κάνουμε τώρα που μπορούμε, γιατί μετά α κόψει ο σπόρος μας!

Καλό καλοκαίρι στα διαβατάρικα πουλιά και τις σφίγγες.
Τα λέμε από Σεπτέμβρη!