Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Στην Π.

Παραγγελία σε νύχτες ελάσσονες και μείζονες

Δεν θέλω να γράψω για σένα, δεν θέλω να γράψω για μένα. Δεν θέλω να γράψω τί θέλω. Κι όμως, πώς μπορώ; Μπορώ να μη μιλώ για μένα και να μη λέω το εγώ; Μπορώ να κοιτώ εσένα και να μη θέλω;

Γιατί ήρθες και πότε θα σε ξαναδώ; Και ειλικρινά, αλήθεια, δεν με νοιάζει να σε ξαναδώ, μόνο να μεθώ στο χρώμα σου.

 Ξέρεις, εδώ που είμαι και ζω, όλοι περιμένουμε για το Μαγίστρο στο τέλος του καλοκαιριού, που τον εφέρνει η βροχή του Αυγούστου. Μόνο εκεί μπορείς να δεις τα χρώματα απ’ τα νησιά και τον ήχο απ’ το ξημέρωμα, μόνο με τον Μαΐστρο ο ψαράς είναι σίγουρος για τη ρότα του. Και προχτές όταν σε είδα, εκεί ένοιωσα και το νόημα της λέξης. Μαΐστρος ήταν κ’ έβρεξε· και τα μαλλιά σου, και τα χείλη σου… ήσουν εσύ. Με μάγεψες, ακούς;
Και πώς μπορείς;

Δεν περιμένω τη νύχτα να με κοιτάξεις, νιώθω το μελίσσι σου. Δεν κουράζομαι που έχεις μίλια από μένα. Και μίλια ναυτικά, δύσκολα. Ακούω τη μυρωδιά σου. Αλήθεια πώς μυρίζεις; Έχεις ακόμα τη μυρωδιά της απελπισίας μου; Μυρίζεις σαν τον ενθουσιασμό μου; Έχεις πάνω σου τη σκόνη του Καριώτικου;

Γιατί κοιμόμουν, το λοιπόν, γιατί κοιμόμουν μέχρι τα εικοσιπέντε; Και πόσος λίγος ένιωσα στο ύψος σου; Και πόσο ψηλή, να δεις, φαντάζεις απέναντί μου! Δεν ξέρω, μπορεί μάλλον τώρα να κοιμάμαι!

Ξέρεις τί θέλω, δεν κρατιέμαι: Θέλω τον τρύγο σου, θέλω την άκρη των χειλιών σου, θέλω τις αναπνοές σου. Θέλω να είμαι δίπλα σου σε συνήθειες κακές, θέλω να σε γνωρίσω. Θέλω να σε ξυπνήσω ένα πρωί. Θέλω για άλλη μια φορά να αισθανθώ άδειος.

Συγχώρα μου τα λόγια μου, συγχώρα μου τις σκέψεις μου. Μαγίστρος είναι ακόμα εδώ και το μυαλό μου δεν μπορώ να το βάλω σε τάξη. Αφινιάζω. Με πιάνει πυρετός.
Και όμως, πώς μπορείς;






Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

Καλές σχέσεις!

Ως άνθος μαραίνεσαι και ως όναρ παρέρχεσαι!

Για ένα μηρυκαστικό, αλλά και γενικά για τον άνθρωπο, νομίζω -μπορεί να είμαι και σίγουρος- ότι η μεγαλύτερη ανακούφιση και ο καλύτερος τρόπος για την υγεία της ψυχής, είναι να μην τη μολύνεις. Και μόλυνση δεν είναι μόνο το ψέμα και ο κακός σου τρόπος! Αυτά όλοι τα έχουμε και τα χρησιμοποιούμε. Και το ψέμα ειδικά, πολλές φορές είναι πολύ πιο χρήσιμο απ΄ την αλήθεια.

Κυβερνάς τη ζωή σου; Τράβα φίλε και αρώτα τον παλιό σου εργοδότη! Και αν είσαι αφεντικό, ρώτα τον υπάλληλό σου. Τράβα και αρώτησε την πρώην γκόμενα, τον πρώην γκόμενο. Από κει θα μάθεις, μόνο από κει!

Στη ζωή μας, και μηδενός εξαιρουμένου, αλλάζουμε. Αλλάζουμε καταστάσεις, αλλάζουμε τρόπους, αλλάζουμε αφεντικά, αλλάζουμε συνήθειες, αλλάζουμε γκομενάκια, και μπορεί κάποτε να φάμε και φακές που ποτέ δεν τρώγαμε. Πολλές φορές πάλι αλλάζουμε και δεν το νιώθουμε. Κι άλλες αλλάζουμε γιατί το επιβάλει ο καιρός και όχι η ψυχή μας. Το σημαντικό είναι να δεχτείς την αλλαγή και να αφήσεις πίσω σου μια καλή σχέση. Και το παιχνίδι κερδίζεται όταν αφήσεις την άρνηση να πάρει τον καλό δρόμο, γιατί η άρνηση στην αλλαγή, εκ της ανθρώπινης φύσεως, είναι αναπόφευκτη.

Το κείμενο αυτό αντικαθιστά κείνο που έγραψα και δεν δημοσίευσα ποτέ! Βασικά δεν έγραψα, ήταν έτοιμη συνομιλία από μόνη της. Και δεν το έκανα γιατί φοβόμουν! Το έκανα για να προστατέψω την ανηθικότητά μου και να αφήσω μια καλή σχέση. Την αλήθεια την ξέρει κανείς βαθιά μέσα του, ακόμη κι αν δεν θέλει να κοιτάξει. Όμως αν νιώθεις καθαρός σε όλο το αλισβερίσι σου, στις προσωπικές σου σχέσεις, στις επαγγελματικές, στις αισθηματικές, αν μπορείς να μιλήσεις ακομπλεξάριστα σε παλιά σχέση, αν είσαι καθαρός στη μάνα σου, αν σε πάρει το παλιό σου αφεντικό τηλέφωνο και πραγματικά ενδιαφέρεται για τα νέα σου, τότε μόνον το λοιπόν μπορείς να κοιτάς κατάματα τον Αμερινό και να κοιμάσαι με υγεία.

Προσπαθώ και ‘γώ να δεχτώ την αλλαγή, μα η ψυχή και το πρόσωπό μου να μείνει αειθαλές.