Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Στην Π.

Παραγγελία σε νύχτες ελάσσονες και μείζονες

Δεν θέλω να γράψω για σένα, δεν θέλω να γράψω για μένα. Δεν θέλω να γράψω τί θέλω. Κι όμως, πώς μπορώ; Μπορώ να μη μιλώ για μένα και να μη λέω το εγώ; Μπορώ να κοιτώ εσένα και να μη θέλω;

Γιατί ήρθες και πότε θα σε ξαναδώ; Και ειλικρινά, αλήθεια, δεν με νοιάζει να σε ξαναδώ, μόνο να μεθώ στο χρώμα σου.

 Ξέρεις, εδώ που είμαι και ζω, όλοι περιμένουμε για το Μαγίστρο στο τέλος του καλοκαιριού, που τον εφέρνει η βροχή του Αυγούστου. Μόνο εκεί μπορείς να δεις τα χρώματα απ’ τα νησιά και τον ήχο απ’ το ξημέρωμα, μόνο με τον Μαΐστρο ο ψαράς είναι σίγουρος για τη ρότα του. Και προχτές όταν σε είδα, εκεί ένοιωσα και το νόημα της λέξης. Μαΐστρος ήταν κ’ έβρεξε· και τα μαλλιά σου, και τα χείλη σου… ήσουν εσύ. Με μάγεψες, ακούς;
Και πώς μπορείς;

Δεν περιμένω τη νύχτα να με κοιτάξεις, νιώθω το μελίσσι σου. Δεν κουράζομαι που έχεις μίλια από μένα. Και μίλια ναυτικά, δύσκολα. Ακούω τη μυρωδιά σου. Αλήθεια πώς μυρίζεις; Έχεις ακόμα τη μυρωδιά της απελπισίας μου; Μυρίζεις σαν τον ενθουσιασμό μου; Έχεις πάνω σου τη σκόνη του Καριώτικου;

Γιατί κοιμόμουν, το λοιπόν, γιατί κοιμόμουν μέχρι τα εικοσιπέντε; Και πόσος λίγος ένιωσα στο ύψος σου; Και πόσο ψηλή, να δεις, φαντάζεις απέναντί μου! Δεν ξέρω, μπορεί μάλλον τώρα να κοιμάμαι!

Ξέρεις τί θέλω, δεν κρατιέμαι: Θέλω τον τρύγο σου, θέλω την άκρη των χειλιών σου, θέλω τις αναπνοές σου. Θέλω να είμαι δίπλα σου σε συνήθειες κακές, θέλω να σε γνωρίσω. Θέλω να σε ξυπνήσω ένα πρωί. Θέλω για άλλη μια φορά να αισθανθώ άδειος.

Συγχώρα μου τα λόγια μου, συγχώρα μου τις σκέψεις μου. Μαγίστρος είναι ακόμα εδώ και το μυαλό μου δεν μπορώ να το βάλω σε τάξη. Αφινιάζω. Με πιάνει πυρετός.
Και όμως, πώς μπορείς;






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου