Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Αυτός που λέει ΝΑΙ και αυτός που λέει ΌΧΙ (Το τέλος)


Το βασικό είναι να μάθει κανείς πότε να συμφωνεί
γιατί συχνά λέει κάποιος ναι χωρίς στ’ αλήθεια να συμφωνεί.
Πολλοί ούτε καν ρωτιούνται και πολλοί συμφωνούν με το λαθεμένο.
Το λοιπόν, το βασικό είναι να μάθει κανείς πότε να συμφωνεί.
(Μπ. Μπρέχτ, ‘Αυτός που λέει ναι και αυτός που λέει όχι’)


Έχω να σου πω μια ιστορία αλλά είναι μεγάλη και βαριέμαι τώρα…

Καταρχήν με λένε Νίκο και κομμένες οι παλιμπαιδισμένες μαλακίες. Ρωτήστε με ό,τι θέλετε, και για πράματα που ποτέ δεν απάντησα, ό,τι σας κατέβει στο μυαλό. Θα απαντήσω κατευθείαν με το χέρι της αλήθειας με φόβο και με πάθος. Όχι, δεν είμαι ευάλωτος αυτόν τον καιρό, είμαι μόνο απελπισμένος.

Έχω να σου πω μια ιστορία αλλά είναι μεγάλη…

Το ιστολόγιο αυτό φτιάχτηκε για ένα και μόνο σκοπό. Το έφτιαξα σε ένα βράδυ αμετροεπούς υστεροφημίας, γνωρίζοντας το βραχύ μέλλον μου, με την ελπίδα να κουβαλήσω την παλιά ζωή, τις χαμένες μου αγάπες, τους παλιούς μου φίλους, τα κοπρόσκυλα και τις εν βούρκω κυλιόμενες αδειανές πουκαμίσες που με τριγυρίζαν. Τρεφόμουν από τη ζωή και μεθούσα από τον επαρχιώτικο τρόπο της. Απόλαυσα τη χάρη και των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων. Αποκοιμήθηκα  γράφοντας κάτω απ’ τα κόκκινα φανάρια. Μερικές από αυτές, είτε το είπα είτε όχι, ανήκουν σε σας που με διαβάζατε, τους δύο τρεις φίλους. Ψάχτε καλύτερα και δείτε.

Έχω να σου πω μια ιστορία…

Γυρίζω από το σπίτι που ξενοίκιασα πριν δύο μέρες στην πόλη της ζωής μου. Την ιστορία του την ξεχνάω σαν εκείνης του Πολυτεχνείου Πάτρας, που ποτέ, και για κανένα λόγο δεν μίλησα. Και πρέπει σύντομα να ξεριζώσω τον κισσό και κάθε φύλλο απ την καρδιά μου σαν τον ρόλο του Ζαν από την ‘πείνα και τη δίψα’.
Τα έπιπλά μου ήταν η πρώτη φορά που τα αντίκρισα και δεν μου ‘λέγαν τίποτα. Τίποτα. Καμία χρηστική αξία. Ούτε το πολυμορφικό πλυντήριο, ούτε τα  ψαγμένα φωτιστικά, ούτε οι μεγάλες συστάδες των βιβλίων μου που ορθώνονταν στη βιβλιοθήκη πίσω ακριβώς από την πόρτα του σαλονιού, θέση που μόνο εγώ μπορούσα να αγαπήσω και όλοι με φωνάζανε παράλογο.

Έχω να σου πω…

Όλα τα έδωσα ή πήγαν στην ανακύκλωση. Τα ρούχα μου στους Βούλγαρους. Τα έπιπλά μου, εκτός της βιβλιοθήκης και του φούρνου που τα πήρε μια ξαδέρφη μου, πήγανε μαζί με τα βιβλία μου σε ένα νέο ζευγάρι στην Αιτωλοακαρνανία που ξεκινάει τη ζωή του. Τα μικροδιακοσμιτικά και ένα φωτιστικό σε ένα φίλο μου στην Καλλιθέα. Τον κουμπαρά δεν κρατήθηκα και τον έσπασα. Τα υπόλοιπα σκουπίδια.
Μαζί μου πήρα μια ταμπακιέρα δώρο, ένα παλίο Πάσο, θεός ξέρει ποιού έτους, τα κάδρα των παραστάσεων μου, και ένα ξεχασμένο όρντινο χειμερινής περιόδου της Έντας Γκάμπλερ σε σκηνοθεσία Β.Νικολαΐδη.

Έχω…

Πιστεύω πως τώρα, τώρα που τράβηξα την τελευταία εξαναγκασμένη μαλακία στο μπάνιο του, στο ίδιο ακριβώς σημείο που αυνανίστηκα ερχόμενος σε αυτό το σπίτι, ο κύκλος εδώ ολοκληρώνεται. Θα ξαναπάω στα ίδια μέρη και ευελπιστώ επισκέπτης.
Αυτή η δημοσίευση ίσως είναι η τελευταία από μένα. Τουλάχιστον τώρα έτσι το νιώθω. Είναι επίσης το μοναδικό κείμενο που το εμφανίζω χωρίς ούτε μια διόρθωση και χωρίς να το κοιτάξω έστω μια φορά.


Έχω να σου πω μια ιστορία αλλά είναι μεγάλη και βαριέμαι τώρα…

Με λένε Νίκο και κομμένες οι μαλακίες. Έχω πάνω μου δώδεκα ευρώ, επισήμως μέχρι το Πάσχα – ανεπισήμως μέχρι να με χαρτζιλικώσουν πάλι, μα νιώθω ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου. Πέρισσότερο και από τα 900 ευρώ δουλειάς που πρόσφατα παράτησα.




Και όλα (ασυνάρτητα και ασύνδετα όπως παλιά) σβήνουν σαν την ‘άρνηση’ του Σεφέρη: «…και σβήστηκε η γραφή»



1 σχόλιο:

  1. Το λοιπόν, το βασικό είναι να μάθει κανείς πότε να συμφωνεί...κι εδώ μαθαίνω να συμφωνώ μαζί σου. Ίσως είναι η πρώτη και τελευταία, αλλά είναι μία και σημαντική;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή