Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Το Άλφα



Η δισυπόστατη μάχη της σταύρωσης και η Μαθηματική Αρχή


…σπρώχνει την πόρτα να κλείσει. Ήτανε από κείνες τις παλιές, τις ξύλινες πόρτες που τα κουφώματά της, καθότι ψηλοτάβανα, θαρρούσες κοιτάγαν το Θεό. Η συμμετρία της κατασκευής της κόντευε να τον τρελάνει. Απεχθανόταν τη συμμετρία. Τη συμμετρία των πραγμάτων γενικά. Πρώτον γιατί λάτρευε την εποχή του Περικλή και δεύτερον και βασικότατο γιατί δεν ήθελε σε καμιά στάση της ζωής του και σε απόφασή του να βρίσκεται στο κέντρο, κοιτάζοντας, σαν τώρα με την πόρτα, μια με το δεξί και μια με το αριστερό μάτι την ίδια αλήθεια.

Η πόρτα έγειρε σχεδόν όλη μα δεν έκλεισε ποτέ. Έμεινε ένα αχνό κομμάτι φωτός από την κάθετη χαραμάδα της. Ο ίδιος, επιστρατεύοντας το αποτελεσματικότερο για κείνον όπλο για τον πανικό του, τον θεατρικό οριζόντιο άξονα, στάθηκε να κοιτά το φως για ώρες, συνομιλώντας με τη μοναξιά του και αναμένοντας φως εκ φωτός την επιστροφή

Γιατί μ’ εγκαταλείπεις; Γιατί γαμιέσαι έτσι;

Για πάντα πίστευα ότι το άλφα στην κοινή μήτρα του μυαλού μας ήθελε να μας αθροίσει. Όχι να σε στερήσει.

αυτά είπε, κι αφού καμπούριασε τους επί ώρες ορθωμένους ώμους έκλεισε την πόρτα. Νομίζοντας ο αφελής, ότι ο αδελφός έφυγε για πάντα και ότι αυτό ήταν για καλό



[ευχαριστώ το φίλο Δημήτρη Καραμπίκα για τη φωτογραφία που μου έδωσε, μόνο να μάθει ορθογραφία http://dkarabikas.wordpress.com/]






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου