Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Τ’ αντιστρόφως παράχραντα




…και αφού εξασφάλισες την πληροφορία σου για μένα, με κάνεις πέρα. Δεν ήμουνα ποτέ, είπες έκτοτε, εκείνο που χρειάστηκες. Έτσι απλά. Χωρίς καν να σκεφτείς ότι υπήρξα και πριν τις ανασφάλειές μου. Ας είναι…

Φοβάμαι τον κόσμο αριστερά της σκάλας του Μετρό που ανεβαίνει τρέχοντας.
Φοβάμαι και αυτούς στα δεξιά που περιμένουν τη σειρά τους

Φοβάμαι την επανάσταση και την ανομία. Φοβάμαι το ξενέρωμα
γι’ αυτό φοβάμαι να ερωτευτώ

Φοβάμαι τη μετανάστευση της σκέψης μου
γι’ αυτό φοβάμαι τον πλησίον. Και το κήδος

Φοβάμαι τις αλλαγές. Φοβάμαι να αλλάξω ο ίδιος. Την ενηλικίωση
Την αυλή του σπιτιού μου και την αρτάνα που βλέπει στον Ίκαρη

Φοβάμαι για τον όρκο που έδωσα περνώντας το Σεπτό Τέμενος των Μουσών.
Κι άλλον έναν που θα δώσω
νιώθω πως δεν θ’ ανταποκριθώ

Φοβάμαι τις Θερμοπύλες που θα με βάλουν να φυλάξω
Φοβάμαι τ’ ανδρείκελα

Φοβάμαι την παράνοια και το καθωσπρέπει
Φοβάμαι μην ποτέ χάσω το πίσω κυκλικό βήμα στον καριώτικο
γι’ αυτό φοβάμαι να κοιτάω ψηλά

Φοβάμαι τα χρώματα· πιο πολύ το άσπρο
γι’ αυτό φοβάμαι την άνοιξη

Την οικογένεια και τη φυλακή των θεσμών.
Ακόμη και τον καθρέφτη μου. Το κατ’ εικόνα
Και τη μέρα που δε θα μπορώ να ξανακοιταχτώ


Και δε φοβάμαι περισσότερο την κοινωνία που με γέννησε

(ευχαριστώ τη φίλη μου Χρύσα για την απόκρισή της στην ευγενική παραχώρηση της φωτογραφίας)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου