Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Ένας χωρισμός


Το δάκρυ πληρωμένο δυο αβγά και τρεις δραχμές

(Η φωτογραφία και το editing της εικόνας από τη φίλη μου Αθηνούλα Πρασσά για το paraxrantos.blogspot.com. Τη ζήτησα ενάμιση χρόνο πριν, την έφτιαξε και την έστειλε μέσα σε μια ώρα και από τότε μέχρι σήμερα βασανίζει ένα προβληματικό και γεμάτο στα κόμπλεξ σκληρό δίσκο. Αθηνά ευχαριστώ.) 


Έτσι είν’ η ζωή μάγκα μου, ωμή κι ανάλατη. Μούστος που πιώθηκε πριν καν να βράσει. Τσουβάλι που το κουβαλάς στην πλάτη, χιλιόμετρα, χωρίς να σου πουν το δρόμο. Σάπιο κρέας του Αυγούστου που το μπάζει μύγα. Τα φανάρια της Πανεπιστημίου ξημερώματα, συγχρονισμένα· και πάντα μαζί για το κόκκινο. Η λεμονιά του παππού, χρόνια παρατημένη, με λίγη σβουνιά και σκάλισμα καρπίζει πιο δυνατά από πριν. Οι ανάσες μας στα άδεια πακέτα των διαμερισμάτων, οι ανάσες των γειτόνων που ποτέ δε γνώρισες· και η ανάσα σου όλα αυτά τα βράδια. Η μάχη που δίνει η οργανική με την ανόργανη ύλη. Η κοινωνική φοβία. Η ομοφοφία. Ο ρατσισμός. Η εντροπία στις αποφάσεις.

Μα πώς μου επιτρέπεις να μιλάω για ζωή; Σαν πώς την ξέρω; Πώς μου δίνεις τον αέρα και μιλάω γι’ αυτήν, για το εγώ, για τα ταξίδια που έκαμα μέσα σε μια βδομάδα. Θαρρείς είναι κάτι που μου αξίζει; Δεν είναι και το ξέρω. Και το ξέρεις.

Εγώ, ανασφαλής και πλέον ασχημότερος των συναισθημάτων μου, πουτάνα της κοινωνίας, φοβικός, θέλω να λέω τον εαυτό μου άνθρωπο. Αθανασία γνωρίζω, μόνο αυτή. Για αυτήν με μεγάλωσαν κι ας μην υπάρχει. Αυτή, την ήσυχη, την ήρεμη, την χωρίς αποφάσεις και συναισθήματα συνεχίζω να περπατώ.

Συγγνώμη. Δεν είμαι άξιος για ζωή.



They say its the last song
They dont know us, you see
Its only the last song
If we let it be”
(Dancer in the dark)